INWOKACJA POGRZEBOWA - CD Rituals of the Grotesque

Ohydny, nawiedzający death metal prosto z krypty! Najnowszy turecki potentat undergroundowego metalu wkracza na scenę z impetem w swoim debiutanckim MCD! 4 utwory w 18 minut.

Recenzja Diabolical Conquest:
Przyznam jako pierwszy, że Turcja nie jest miejscem, z którego pochodzi najbardziej pomysłowy metal – jeśli można pokusić się o jakiekolwiek uogólnienie, to można by rzec, że metal z kolebki cywilizacji jest przeciętny, wtórny i przesiąknięty kliszami, które zazwyczaj można znaleźć jedynie w krajach, które starają się jak najlepiej naśladować zachodnie style. Choć z mojego odległego punktu widzenia, jakim jest Australia Zachodnia, trudno jest zgłębić tureckie podziemie metalowe, zazwyczaj daję szansę wszystkiemu, co wygląda rozsądnie w tym kraju – to najmniej, co mogę zrobić dla krwi płynącej w moich żyłach. A jeśli chodzi o death metal, co jest do zaoferowania? Mamy okropnie przeciętny Cenotaph, który, choć może przemawiać do fanów brutalnego death metalu zakorzenionego w makabrze, nie wyróżnia się nawet w tym gatunku. Nettlethrone? Choć gra się ich nonszalancko, to w zasadzie są oni klonem amerykańskiego melodic death metalu klasy B. Warto wspomnieć tutaj o zespole Carnophage – recenzowanym jakiś czas temu przez naszego Ewana Gibba, twórczość tego zespołu podążała w dobrym kierunku i, choć przyjemna, wciąż nie była w pełni przekonująca.
Burial Invocation to w istocie zespół złożony z członków Cenotaph i Nettlethrone, ale reprezentuje wyraźnie inny styl death metalu – staje się to ostatnio tematem moich recenzji death metalu, ale wszystko, co podąża śladami Incantation, zawsze będzie mnie interesować. Burial Invocation to w dużej mierze klon Incantation i choć podążają za ogólną turecką tendencją do unikania oryginalności, różnią się od wyżej wymienionych zespołów tym, że ich debiutancka EP-ka „Rituals of the Grotesque” to chwytliwy i niezwykle przyjemny kawałek death metalu w oldschoolowym stylu. Jak stwierdza jeden z komentatorów DC (King Cripple) w swojej niedawnej recenzji wydawnictwa Diamanthian: „Jeśli zespół potrafi całkowicie powtórzyć, a nawet przewyższyć to, co najlepsze w innym zespole, który lubię, pomimo wyraźnego braku intencji wniesienia autorskiej myśli, najprawdopodobniej będę zadowolony z tego, co robi”. Trudno o prawdziwsze słowa w odniesieniu do Burial Invocation – ich styl gęstego i brutalnie zabarwionego death metalu przywodzi na myśl wczesne, wielkie brzmienia Incantation i Morpheus Descends, a także wpisuje się w styl nowszych formacji, takich jak Dead Congregation czy odnogi Incantation: Disciples of Mockery i Disma.
Choć sama muzyka to czysta przyjemność dla każdego fana death metalu, jej sukces wynika najwyraźniej z poczucia, że ​​członkowie zespołu również dobrze się bawią – muzyka zdaje się nieustannie odzwierciedlać tę „aurę”. Riffy są świetnie skomponowane, płynnie przechodząc od frenetycznych pasaży deathmetalowych do miażdżącego doomu – wszystkie cztery utwory prezentują niezwykły poziom spójności. Wokal Mustafy z Nettlethrone jest wyjątkowo niski i gardłowy, znacznie przewyższając jego dokonania w Nettlethrone. Choć riffy i muzyka mogą być apokaliptyczne, jego obecność niewątpliwie dodaje EP-ce zupełnie nowy poziom zła. I to właśnie jest definicją EP-ki i stylu zespołu – nie jest to coś oryginalnego, z pewnością słyszeliśmy to już wcześniej, ale jest dobrze zrobione, brzmi dobrze, a jedno przesłuchanie pokaże, że zespół jest bardzo autentyczny w swoim podejściu do tego gatunku muzyki. I czyż nie to jest najważniejsze? Zespół ewidentnie uwielbia każdą chwilę zagłębiania się w satanistyczne legendy, ja też. Więcej materiału jak najszybciej? Mam taką nadzieję.